مىگيرد . ولى در صورت دفاع از حقوق خود ، و براى جلب و بازيافتن حقوق از دست رفتهء خود ، و براى رفع ستم و ظلمى كه از ناحيهء ظالمان استعمارگر به آنها مىرسد ، شعار دادن ، و تظاهرات را كه مصداق واقعى و حقيقى لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ باشد ؛ اين فرياد و ضجّه و غوغا از ايشان قبول است ؛ و أمرى جائز ، و بدون مانع قلمداد شده ؛ و مورد إمضاء و تصديق قرار گرفته است . و بطور كلّى براى جواز قيام و إقدام بر عليه حكومت ظالمانه و جائرانه ، چه دربارهء مردان ، و چه دربارهء زنان ؛ راجع به شعارها ، و فريادهاى كوبنده ، و شكنندهء ظلم ظالمين ، و دفع مفسدين ، بهترين دليل از قرآن كريم ، همين آيهء مباركه است . زيرا جهر همان‌طوركه راغب اصفهانى در مادّهء جهر آورده است : به ظهور چيزى در أثر إفراط در حسّ بصر ، و يا افراط در حسّ سمع گفته مىشود . أمّا در بصر مانند آنكه بگوئى : رأيته جهارا . و خدا مىفرمايد : لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً « 1 » ، أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً « 2 » تا آنكه مىگويد : و أمّا سمع از اين قبيل است گفتار خداوند كه : سَواءٌ مِنْكُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ « 3 » وَ « 4 » بنابراين هرگونه تظاهرات ، و دادن شعارهاى بلند ، به جهت دفع ستم ستمگر

--> ( 1 ) بعضى از آيه 55 ، از سورهء 2 : بقرة : وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً ( و ياد بياوريد اى قوم يهود زمانى را كه شما به موسى گفتيد كه : ما أبدا به تو ايمان نمىآوريم مگر زمانى كه با چشمان خود ، خدا را بطور وضوح و آشكارا ببينيم ) . ( 2 ) بعضى از آيهء 153 ، از سورهء 4 : نساء : فَقَدْ سَأَلُوا مُوسى أَكْبَرَ مِنْ ذلِكَ فَقالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً ( پس بتحقيق يهوديان از موسى مطلبى بزرگتر از اين را خواستار شدند ، آنجا كه گفتند : خدا را بما عيانا بطور واضح و هويدا نشان بده ) . ( 3 ) بعضى از آيهء 10 ، از سورهء 13 : رعد : سَواءٌ مِنْكُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ وَ مَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَ سارِبٌ بِالنَّهارِ ( در نزد خداوند تفاوتى ندارند آن‌كس كه از شما سخن به پنهانى گويد ؛ و يا به جهر و بلندى صدا ، سخن گويد ؛ و آن‌كس كه در شب تار پنهان است ، و يا آنكه در روز روشن به دنبال كار خود در حركت باشد ) . ( 4 ) المفردات فى غرائب القرآن ، طبع مطبعة مصطفى البانى ص 101 .